Hier m'n eerste reisverslag.
Het is nu zondagochtend om 7 uur en ik ben zo rood als een kreeft.
Alle gebeurtenissen zijn buiten en we hebben de hele dag een brandende zon waar ik me duidelijk vandaag beter moet tegen wapenen.
Alles wat er plaatsvindt is heel indrukwekkend en ook vaak ontroerend.

Allemaal hebben ze hun eigen boodschappen en de meeste Elers zijn gekleed in hun traditionele kleding.
De eerste dag van vertrek was duidelijke een een dag van overgave.
Alicia belde s' nachts om 12 uur in paniek op omdat ze net bij toeval gehoord had dat onze hotelboeking helemaal verkeerd gegaan was en dus niet bestond. We moesten dus ineens heel snel iets anders regelen.
Dit bleek in Sedona zelf te lukken wat uiteindelijk veel beter was omdat de eerste dag in van de happening in Sedona zou plaatsvinden .
Om half 6 stonden we vrijdagochtend op na misschien 3 uur geslapen te hebben om op tijd op Schiphol te zijn.
Toen we in Houston aankwamen was het zeer stormachtig in alle opzichten.
Amel die eigenlijk maar 50 minuten overstap tijd had naar Phoenix had anderhalf uur nodig om door de douane te komen.
Alicia en ik zaten op een andere vlucht die pas 3 uur later zou vertrekken.
Het originele plan was dat Amel in Phoenix al vast een auto zou gaan huren zodat we dan onmiddelijk onze tocht van 2 en half uur naar Sedona zouden kunnen starten.
Ik kwam erachter dat mijn telefoon hier niet werkte en Alicia kreeg haar telefoon niet opgewaardeerd.
Dit hield in we Amel alleen maar via een telefooncel zouden kunnen bereiken.
Toen Amel eindelijk door de douane heen was hoorde hij dat z'n vliegtuig vertraging had en hij deze dus nog zou kunnen halen.
Toen wij net in het vliegtuig zaten brak er een enorm onweer los wat inhield dat we niet zouden kunnen vertrekken.
Anderhalf uur later stegen we eindelijk op en lukte het Alicia ineens om haar telefoon op te waarderen waardoor ze Amel een SMS-je kon sturen met het bericht dat we vertaging hadden.
In Phoenix aangekomen kreeg zij een bericht terug dat Amel zelf pas 20 minuten daarvoor geland was.
Dus uiteindelijk verliep alles geheel okee.
De autorit naar Sedona was best eng daar we ondertussen zo moe waren dat Amel en ik verschillende keeren moesten ruilen om niet in slaap te vallen.
Toen we hier aankwamen was het half 9 in de ochtend Nederlandse tijd.
Dit was het even voor nu daar Amel nu even de computer moet gebruiken en er in dit cafe maar 1 beschikbaar is.
 
Harriet